گذشته‌ی ساده (باقاعده) (A1)

برای بیشتر فعل‌ها، برای گذشته -ed اضافه کن. برای همه یکسانه.

‎-ed بگیر (برای همه)

به -e ختم می‌شه: -d بگیر

به الگو دقت کن: like → liked · live → lived · close → closed. اگه به e ختم بشه، فقط -d اضافه کن.

y → ied

به الگو دقت کن: study → studied · try → tried · carry → carried. اون y تبدیل می‌شه به ied. ولی اگه درست قبل از y یکی از a, e, i, o یا u باشه، y رو نگه دار و فقط -ed اضافه کن: play → played.

حرف آخر رو دوتا کن

به الگو نگاه کن: stop → stopped · plan → planned · shop → shopped. اینها کلمه‌های کوتاهی‌اند که یک‌ضرب گفته می‌شن، و حرف آخرشون درست بعد از یک a, e, i, o یا u می‌آد. اون حرف آخر رو دوبار بنویس و -ed اضافه کن. وقتی حرف آخر w, x یا y باشه، این اتفاق نمی‌افته: fix → fixed · play → played.

کِی دوتا نمی‌شه

بیشتر کلمه‌ها دوتا نمی‌شن. توی Stop حرف آخر دوتا می‌شه، چون p درست بعد از یک o اومده. ولی work به r و k ختم می‌شه، توی wait هم a و i قبل از t هستن، و visit از یک ضرب بلندتره. این سه تا فقط -ed می‌گیرن: work → worked · wait → waited · visit → visited.

صداهای ‎-ed: /t/ /d/ /ɪd/

پسوندِ گذشته موقعِ نوشتن یه e و یه d داره — گاهی فقط -d، گاهی با یه حرفِ دوتاشده، همون‌طور که کارت‌های قبلی نشون دادن. ولی موقعِ گفتن همیشه یه‌جور نیست. بعد از صداهای k, p, f, s, x, sh, ch شبیه t صدا می‌ده. بعد از t یا d یه ضربِ کامل اضافه می‌کنه و شبیه id صدا می‌ده — بگو want-id، need-id. بعد از بیشترِ صداهای دیگه شبیه d صدا می‌ده.