اون چیز رو بلافاصله بعد از like یا love بذار، بدون هیچ کلمهای وسطشون. love قویتره.
like / love + یه چیز
I like this shirt.
We love Mosh Market.
They don't like the new shoes.
Not "I like to this shirt." — say "I like this shirt.". قبل از یه چیز to نمیآد؛ اون چیز بلافاصله بعد از like میآد.
خودت امتحان کن: A: Is this your best jacket, Maya? B: Yes! I ___ it. (love / want / need) جواب: love — ژاکت از قبل مال خودشه، پس این یه احساسه، و کلمهی قوی love ـه. Love میگه اون دربارهی ژاکت چه حسی داره، ولی want و need از احساس حرف نمیزنن.
want / need + یه چیز
want و need هم اون چیز رو بلافاصله بعد از خودشون میگیرن، ولی یکی نیستن. want یعنی دلت میخواد. need یعنی بدونش کارت پیش نمیره.
I want a new phone.
I need my keys. I cannot go home without them.
Do you want the big bag or the small bag?
Not "I need a new phone. My old phone is very good." — say "I want a new phone. My old phone is very good.". یه گوشیِ قدیمیِ خوب هنوز کار میکنه، پس این فقط یه خواستهست: want، نه need.
خودت امتحان کن: Ethan: Diego, your name and phone number here, please. Diego: Oh no, I have no pen. I ___ a pen. حرف Diego رو کامل کن. (need / want / like) جواب: need — Diego بدون خودکار نمیتونه این کار رو بکنه، پس این need ـه، نه یه خواسته. want برای چیزیه که داشتنش خوبه، و like یه حس رو میگه، نه چیزی که الان حتماً باید داشته باشه.
خودت امتحان کن: A: Sofia, you have two warm jackets at home. B: I know. But I ___ this one too. (want / need / like) جواب: want — Sofia دو تا ژاکتِ گرم داره، پس یکی دیگه فقط یه خواستهست: want. need یعنی اصلاً هیچ ژاکتِ گرمی نداره، و like فقط دربارهی حسشه، نه گرفتنش.